Blogs | Lisette 

Er zijn heel veel thema’s waarover ik wil schrijven. Thema’s als kindermishandeling, psychische mishandeling, maar ook over ouderschap. Echter uit bescherming voor familieleden heb ik over kindermishandeling en psychische mishandeling nooit durven schrijven. Of als ik het wel deed heel erg algemeen, maar ik voel een levensmissie in mij. Al heel lang. En dat is het openbreken van taboes. En hoe ga je die doorbreken als je er niet over kunt praten…?
 
Door te schrijven over deze gedachtes en ervaringen wil ik anderen helpen te begrijpen hoe grote gevolgen je opvoeding op je gedachtestroom kan hebben in het volwassen leven. 


kindertelefoon, narcisme, bipolaire stoornis, coaching, burn-out, kindermishandeling, beperkende gedachtes

Eer uw vader en uw moeder 

Dit keer wil ik jullie graag meenemen in mijn gedachtestroom over ouders. Ik ben als kind opgegroeid met religie. We gingen naar de Baptistenkerk iedere zondag. We gingen bidden voor het eten en lazen iedere avond uit de kinderbijbel. Een keurig gezin zo op het oog. 

In de bijbel staat het gebod: Eer uw vader en uw moeder.
 
Maar wat als je ouders jou pijn doen zowel fysiek als psychisch. Geldt deze regel dan ook?
 
Als kind ben je geprogrammeerd om loyaal te zijn aan je ouders en dat je je ouders kunt vertrouwen. Bij je ouders ben je altijd veilig en ontvang je onvoorwaardelijke liefde.
 
Maar wat als je ouders hebt die hier misbruik van maken en dit vertrouwen beschamen?
 
Als je moeder je verteld dat je iets hebt gedaan waardoor je straf krijgt, maar in werkelijkheid heb je dit niet gedaan. Wat leert de moeder dan haar kind?

Om niet te vertrouwen op zijn of haar eigen waarnemingen. Hiermee word je onbewust van binnen geprogrammeerd voor misbruik. Het psychische geweld hiermee is enorm. Als ik voor mezelf bekijk hoeveel narigheid ik in mijn leven heb laten gebeuren, omdat ik dacht dat het aan mij lag. Of dat ik het wel verkeerd zou hebben begrepen. Dat is niet op één hand te tellen. Vertrouwen op mijn eigen waarnemingen was mij in mijn basisschooltijd al afgeleerd door mijn ouders.
 
Het heeft voor mij jaren geduurd voor ik doorhad dat mijn moeder zo gevaarlijk was. Ik was toen inmiddels een burn-out verder en in de 30. Nooit begreep ik waarom ik geen knuffels wilde van mijn moeder. En waarom ik zo naar en moe werd van haar aanwezigheid. Ik was boos op mijzelf dat ik niet van haar kon houden. En daarom wil ik graag anderen helpen die ook worstelen met deze gevoelens om te kunnen helen van dit geweld. 
 
Mijn vader zijn geweld was veel zichtbaarder. Al was het als kind ook nog niet helder dat het ook anders kon zijn. Mijn vader heeft een bipolaire stoornis en in combinatie met een alcohol verslaving is dit toch wel een zeer onvoorspelbare combinatie. Mijn vader verloor regelmatig de realiteit en zijn geweld was zichtbaar, maar niet voor de buitenwereld. 
 
Hij sloeg mijn zus en mij en jaagde achter ons aan. En als we iets deden wat hem triggerde? Dat kon iets simpels zijn als een klein geluidje. Dan kon het ook nog zijn dat je geliefde dieren gestraft werden voor jouw gedrag. Wat zijn gedrag mij leerde? Dat ik altijd op moest letten wat ik deed, want als ik een “foutje” maakte dan werden mijn geliefden gestraft. Ik bracht ongeluk. Hierdoor had ik geleerd dat men maar beter niet van mij kon houden, want dan kwam je automatisch in de problemen. Ik had jarenlang niet door dat ik de problemen niet veroorzaakte, maar dat mijn ouders dat waren. Ik groeide op met schaamte voor mijzelf. Angst voor het onvoorspelbare dat mijn “zijn” met zich mee bracht. 
 
Hoewel ik erg bang was voor mijn vader en ik mij regelmatig op zolder verstopte. Zat ik ook uren onder die telefoon op zolder. Afvragend of ik de kindertelefoon mocht bellen, maar deed ik het niet. Als kind dacht ik dan steeds op repeat: “Nee er zijn kinderen die het veel erger hebben dan mij. Je moet niet zo zielig doen. Ze gaan je vast een zeur vinden als je belt. De kindertelefoon is niet voor mij bedoeld”.  
 
Door het fysieke geweld werd ik op mijn 17e wakker geschud door een werkgever die een gesprek opving. Toen hij mij er in eerste instantie op wees werd ik zelfs boos op hem. Mijn ouders mishandelden mij niet! Zo beschermend en loyaal was ik naar mijn ouders. Toch was daar een zaadje gepland. En begon ik langzaam in te zien dat wat mijn vader deed niet oké was. Toen ben ik ook het huis uitgegaan. Met de “liefdevolle” boodschap van mijn moeder op zak: jij kan toch niet voor jezelf zorgen. Binnen een maand ben jij weer thuis.